Kadim Bir Sembol: Nevruz ve Yumurtanın Ezelî Ritüeli

Yumurta, insanın gözüyle gördüğü en yalın doğum mucizesidir. Kırılgan ve incecik kabuğunun altında yaşamın tüm enerjisini, hayatın bizzat kendisini saklar. Mükemmelliğin doğadaki karşılığı olan bu oval küre; yaşamı, çoğalmayı ve yeniden doğuşu simgeleyen kadim bir gizemdir.

Kabuğun üzerindeki her bir oyukta, yaşamın o kırılgan ama bir o kadar da güçlü nefesini arıyorum. Bu süreç, çıplak gözle görülemeyecek kadar ince detayların, bir cerrah titizliğiyle kabuğa işlenmesidir. Her bir oyuk, boşlukla madde arasındaki o ince çizgide yürümektir; nefesimi tuttuğum, zamanın durduğu o sessiz anların birer izidir.

Nevruz: baharın müjdecisi

Türk halk kültüründe bu kadim sembol, özellikle baharın müjdecisi Nevruz ile özdeşleşir. Nevruz; sadece doğanın uyanışı değil, aynı zamanda toplumsal bağların onarıldığı, küslüklerin geride bırakıldığı ve dayanışmanın yüceltildiği bir erdemler şölenidir.

Arınma ve yenilenme: Soğan kabuğu veya saman gibi doğal boyalarla renklendirilen yumurtalar, kışın ağırlığından kurtulmayı ve baharın bereketini temsil eder. Haşlanmış yumurtanın kabuğundan soyulması, tüm dertlerin ve yaşanmışlıkların geride bırakılarak temiz bir başlangıca adım atılmasının sembolik bir dışavurumudur.

Birlik ve güç: Yumurta tokuşturmak, basit bir çocuk oyunu değil; topluluk içindeki dayanışmanın, güç birliğinin ve çatışmadan uzak bir geleceğin iradesidir. Kadim bir inanışa göre, "Bayramda yumurta yemeyenin niyeti hâsıl olmaz."

Bugün benim sanatım, bu kadim ritüellerin somut birer temsilcisidir. Geçmişin yumurta boyama geleneğinden aldığım bu ilhamı, kabuğu oya gibi işleyerek; ışığı, gölgeyi ve sabrı bir araya getiriyorum.